Toen (we spreken anno 1994) was er nog geen sprake van Gay Pride, van internet-gedoe en een aan- en uitfloepende logo dat ik aan geen kanten in m'n tekstverwerker kan importeren.
Terwijl we tegenwoordig duidelijke slogans gebruiken GELIJKE RECHTEN NU!, was het in die tijd Laat 's wat zien. Hoewel het behoorlijk warm was heb ik niet veel zaaks gezien. "Maar dit geheel terzijde".

Leuk logo ook, maar met de opkomst van de veelkleurendruk en animated gifs volledig achterhaald natuurlijk. De folder uit die tijd, gewoon in zwart/wit gedrukt met één steunkleur -roze, natuurlijk- heb ik als een relikwie bewaard... m'n eerste Pride... "Nooit was het leven zo mooi"

Wat was het leven toen eenvoudig ! Je hoefde je niet achter een eis op te stellen en hem uit te beelden, maar je kon gewoon achter de bannier van je groep schuilen. Het is dus ook de laatste keer dat Idem Dito z'n eigen vlag bovengehaald heeft.

1994 was de (eerste en) laatste pride waar er meer volk in de stoet liep dan er aan de kant stond.Toen waren er ook nog voldoende mensen aanwezig om --volledig gratis--, de spandoeken te dragen. Tegenwoordig moet men dragers rekruteren door ze 10 toegangskaarten voor de avondfuif te geven.

Een bekend beeld van deze pride was de Superman die voor de stoet-coördinatie zorgde. Alhoewel er naar m'n mening evenveel volk rondliep als op de laatste pride, kon alles nog gewoon geregeldworden met een eenvoudige parlofoon.
Het zwaaien met walkies-talkies en het gewichtig doen met GSM's was toen nog niet in de mode.

De tijd van de drag queens was ook nog niet aangebroken. Hooguit één wagen, en iedereen vond het schokkerend! Ik herinner me dat we in de volgende vergadering daar uren over hebben zitten lullen. Nu kan een pride niet meer zonder (half-)naakte go-go dansers of er komt niemand opdagen.

Nog een laatste restje van de punk-generatie. Nu zijn het allemaal agalevers of ambtenaren geworden, en de pret is er natuurlijk een beetje af.

Zalig was die periode. Ik was toen pas enkele maanden officieël homo en dus nog een groentje. (Dat het slechts 4 jaren heeft geduurd om van mij een zure pruim te maken is een verschrikking).
Voor mij betekende m'n homogroep alles, en zette me dan ook consequent in. Ik wist toen nog niets af van de moordende concurentie tussen het GOC (een homogroepje uit het Antwerpse, nu een nog kleiner ligaatje geworden) en de FWH (de Gentse filiaal van het RAF), waarbij de smerigste streken worden uitgehaald. Ik heb nog nooit een triomfantelijker editoriaal gelezen als in de laatste Uitkomst, waarin Ivo Moelans het heeft over het opdoeken van de holebifoon, een onthaaltelefoon met een zeer objectief beleid. --de smeerlap.

Op het einde van de stoet waren er nog echte optredens. Er was zoveel volk aanwezig dat ik niet tot bij het podium ben geraakt. Sorry als de beelden niet al te scherp zijn. Patrick van Assche Een leuke Waagstuk, gepresenteerd door Luc A., alias Kurt Van Eeghem, dat heel vlug uitmondde in een spelletje namen noemen, waarin een aantal bekende duikelnichten werden geout.
Felice Felice zorgde voor een speech en enkele liedjes, waaronder een eigen interpretatie van La vie en rose van Edith Piaf. In minder dan 1000 seconden wist hij het hele publiek op z'n hand te krijgen. Fantastico !
Overbekende meezingers zoals 2-4-6-8 en Glad to be gay, een vertaling van Jacques Brel's les bourgeois, Listen to the radio, ... Tom Robinson Een opmerkelijke performer. Ik heb kordaat Mahler buitengekieperd en al z'n CD's gekocht. D'er waren er toen gelukkig maar een drietal.
Voor mij de revelatie van deze pride: Isabelle A Mooi, wondermooi, Helemaal alléén, Lekker beest. Isabelle A leed toen nog niet aan geheugenverlies Wie ben jij? Een heel leuke, gemoeddelijke sfeer, en het publiek bleef maar toestromen, iedereen danste mee, dit in tegenstelling met de volgende edities, waar 3/4de van het mannelijk publiek wegliep als er een vrouw op het podium stond.
Ondertussen kan ik mij al niet meer herinneren wie er op het podium stond in 1998.

1994 was ook de tijd van Zonder voorschrift, met een programma waarin een aantal homo's kwamen vertellen.
Sven heeft waarschijnlijk voor een ware toeloop van homo's bij VG gezorgd.

Plus cà change, et plus c'est la même chose

Niet alléén de mensen zijn dezelfde gebleven, maar ook de slogans. Een paar rimpeltjes meer voor de ene, een vertaling naar het Frans voor de andere en we kunnen nog jaren doorgaan. Ik heb niet de indruk dat er één van de 10 eisen gerealiseerd zullen worden vòòr het jaar 2000, de in de statuten opgenomen einddatum van de Belgian Lesbian & gay pride v.z.w.
Maar om met een positieve noot te eindigen: ik beloof plechtig geen prides meer te verslaan na het jaar 2000 !

Deze beelden [en de tekst die erbij hoort] zijn een eigen creatie en geen produktie vande Roze '90 (de voorloper van de BLGP).
Je reakties (zowel positief als negatief) zijn zeker welkom !